Selalu Salah

semua terdiam....
aku duduk dipojok ruangan, hanya bisa menunduk dan menerima segala celaan yang aku terima. semua salahku. tak pernah ada yang membelaku....

Carpon

Kahayang Kolot

Panon poé bijil ti beulah wétan. Hayam pating kongkorongok ngahudangkeun sakabéh jalma anu masih kénéh nyumput dina gulungan simbut. Wanci janari, Fiah geus nyaring rék nyiapkeun barang keur sakola. Fiah émang béda jeung mojang-mojang anu lainna. Biasana batur mah janari téh tinggalolér kénéh dina luhur kasur ari Fiah mah geus bérés tahajud jeung bébérés kamarna. Jam genep kurang saparapat Fiah geus siap éindit ka sakola.

“Mah, Fiah angkat heula sakola. Do’akeunnya, Assalamu’alaikum.” Amit Fiah ka indungna.

Jarak imah Fiah ka sakola téh  lumayan jauh. unggal isuk Fiah sok indit leumpang, padahal jarakna kira-kira 2,5 km. Di daerahna Fiah teu boga babaturan anu saumuran atawa paling henteu anu sarua sakola. Rata-rata henteu dituluy keun sakolana. Fiah téh ngan hiji-hijina budak anu neruskeun sakola nepi ka ayeuna masih kénéh SMA.

Afiah Nada Zahirah hiji wanoja anu sederhana. Tujuan hirupna ngansaukur hayang hirup bener jeung  ngabagéakeun kolotna. Fiah dikenal bubabaturannana salaku wanoja anu lungguh. Lamun waktuna istirahat, Fiah tara ngilu ka babaturannana jajan. Fiah kalah sok nyorangan diuk di bangku bari tulas- tulis dina buku. Atawa lamun henteu kitu manéhna sok leuwih milih maca buku di perpustakaan.  

“Fiah, hayu urang ka kopsis! Urang jajan!” Ajak salah sahiji babaturan Fiah.

“Mangga, tipayun Fiah mah nuju hoream jajan. Badé ngatoskeun heula ngadambel carpon.” Jawab  Fiah.

“nya, atuh... ka kopsis heulanya.” Amit babaturan Fiah, indit ka kopsis.

            Ampir tiap diajak jajan ku babaturannana pasti Fiah ngajawabna kitu. Rék nganggeuskeun carpon. Fiah émang resep nulis, geus loba tulisan Fiah anu dipangpangkeun dina majalah. Salain resep nulis Fiah oge resep maca novel. Di imahna loba koleksi novel anu ku manehna dipikaresep. Contona wae novel karya orizuka. Fiah resep pisan novel karya Orizuka sabab eusi novelna alalus ngandung atikan ngeunaan kahirupan. Tapi hanjakal bapana Afiah téh teu resepeun  Afiah ngoléksi novel atawa maca novel. Pernah hiji mangsa Afiah dicarékan ku bapana sabab meuli waé novel.

“Assalamu’alaikum...”

“wa’alaikumsalam, tos timana heula yah meni sonten uih téh?” tanya bapa fiah

“Ti Bazar buku heula pa. Mésér buku.” Jawab Fiah

“Buku naon cik bapa ningali!”

“Novel Pa...” ceuk Fiah bari ngasongkeun novel anu dibeulina di bazar.

“Naon ari Fiah, kalahkah meuli buku anu kieu. Cing atuh mésér buku teh anu puguh. Buku pelajaran atuh. Buku kieu mah teu penting. Moal matak nambahan élmu.”  

Diomongan kitu ku bapana Fiah ngan bisa saukur tungkul bari ngadangukeun naon anu dionongkeun ku bapana. Fiah teu bisa ngalawan kukumaha. Masih kalah kumaha gé manéhna sadar posisi manéhna ngan saukur budak. Teu pantes lamun rék ngalawan ka kolot. Bapana Fiah téh lain teu resep Fiah ngoléksi novel, tapi bapana gé teu resepeun lamun Fiah nulis samodél carpon.

Layung di beulah kulon geus nembongan. Tandana sréngéngé geus waktuna nyalindung ditukangeun gunung. Fiah keur resep ngetik di hareupeun note book di tukangeun imahna. Lamun diperhatikeun Fiah kadang sok kurang-kerung sorangan nepi ka sura-seuri sorangan di hareupeu note book. Bapana anu ningali fiah kitu asa anéh.

“Fiah Kunaon sura-seuri nyalira?” tanya bapana Fiah

Fiah anu reuwas aya bapana langsung wé manéhna  mareuman eta note book, sabab Fiah apal lamun bapana nyaho Fiah keur nulis carpon pasti bakal ngambek deui.

“Henteu pa, teu nuju nanaon.”

“Naha atuh maké seserian sorangan. Pasti nulis carpon deuinya. Pan bapa geus ngomong ti basa éta, ulah sok ngalakukeun nu teu guna. Anggur gé diajar sing bener lain kalahkan ngalakukeun nu teupararuguh. Rék jadi naon engkéna tukang nulis? Yeuh Fiah dangukeun Bapa téh nyaah ka Fiah. Bapa hayang Fiah jadi jelema bener bisa asup ka Universitas negeri. Ari ti ayeuna nulis waé mah atuh kumaha rék bisa abus ka universitas negeri.” Ceuk Bapa Fiah terus langsung ngaléos.

Clak...clak...

Fiah ceurik. Manéhna langsung abus ka kamar. Ngarenungkeun naon anu tadi di omongkeun bapana. Naha salah Fiah resep nulis? Naha salah Fiah resep ngoléksi buku? Naha Fiah ulah nulis anu ngan hobi hungkul? Fiah apal bapa nyaah ka Fiah. Hayang Fiah jadi jelema anu bener. Tapi henteu kieu carana. Ti saprak eta Fiah rék ngabuktikeun ka bapana yén manéhna bisa abus ka universitas Negeri bari jeung terus neruskeun hobina nyaéta nulis.

-TAMAT-

 Asri Rahmawati